Συνεχίζοντας σε αυτό τον ιστότοπο αποδέχεστε τη χρήση των cookies όπως αυτή περιγράφεται στην πολιτική των cookies.

Εκτύπωση

"Ο Κατάσκοπος που μ’ Αγάπησε Νο. 6" της Δώρας Νικολαΐδου

on .

kataskopos.6.1

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"Ο Κατάσκοπος που μ' Αγάπησε Νο. 6"

(Το διήγημα της Πέμπτης)

«Τι λέω πως «υποθέσανε» τα τσακάλια της Δίωξης, ότι γινόταν υποκλοπή; Σίγουροι ήτανε!»

Πήρε ανάσα και φόρα τώρα η Λιλή. «…Λοιπόν, εσένα θα στο σκάσω το μυστικό: Η εταιρεία του κουνιάδου μου σύντομα θα πουλούσε στη Βουλγαρία μια τεχνολογία πολύ καινούργια, για να παράγει μόνη της φυσικό αέριο. Κι αυτός είχε αναλάβει τελευταία όλη τη γραμματειακή υποστήριξη των διαπραγματεύσεων. Καταλαβαίνεις τώρα τι λαβράκι θα βρει μέσα στο pc του η Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος; Μέχρι και  μπλεξίματα με την Αμερικάνικη Πρεσβεία θα ‘χουμε…».

Απίστευτο! Το σπίτι της Κυψέλης είχε γίνει ξαφνικά ο ομφαλός της γης, το δε «histoiredamour» της Λιλήκας είχε ξεφύγει απ’ τα στενά κουτσομπολικά πλαίσια της παρέας του Αθηναϊκού, κι αποκτούσε πια διεθνές πολιτικό ενδιαφέρον…

«…Γι’ αυτό, και την ίδια μέρα τα τσακάλια της Δίωξης φωνάξανε κι άλλους, αυτή τη φορά απ’ την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών. Τότε είναι που γεμίσαμε ξαφνικά από διάφορους “μυστήριους”, που κουβαλήσανε μαζί τους του κόσμου τα ηλεκτρονικά για να μας γυρίσουνε το μέσα- έξω. Ακούς;;; Το σκάνδαλο του «Watergate» παίχτηκε στο σπιτάκι μας!»

Για σκέψου τώρα παιδί μου, εμπορικό «ειδύλλιο» μεταξύ Αμερικής και Βαλκανίων, και κουμπάρος ποιος;  Ο κουνιάδος της Λιλήκας! Μήπως άραγε εμπλεκόταν κάπου εκεί… κι η πρώην ερωμένη, η Ρωσία; Τότε πράγματι, ήταν που θυμήθηκα κάποιο άρθρο σ’ ένα φύλο της «Κυριακάτικης Καθημερινής», που το επιβεβαίωνε: Οι Βούλγαροι που βαρέθηκαν να πληρώνουν το φυσικό αέριο στον Πούτιν «καραβίσιο», φημολογείτο ότι τα έψηναν τώρα με τους Αμερικάνους. Τότε ήταν που, να πω την αμαρτία μου, της έκανα και την επίμαχη ερώτηση:

«Κι ο Σεργκέι βρε Λιλή, πού ήτανε σ’ όλη εκείνη τη φάση;»

Δισταγμός από την άλλη μεριά της γραμμής. Αυτή τη φορά της πήρε χρόνο μέχρι να βρει τις κατάλληλες λέξεις πριν απαντήσει.

«Ε, ωραία βρε παιδί μου, κι αυτοί οι “μυστήριοι” της Ε.Υ.Π. πώς και δεν τον αναζητήσανε; Δεν ρωτήσανε κατ’ αρχήν ποιοι μπαινοβγαίνανε τον τελευταίο καιρό στο σπίτι της αδελφής σου;»

Ξεφύσηξε γεμάτη αγανάκτηση.

«… Έννοια σου, τους το πρόφτασε η αδερφούλα μου – μη χάσει και δεν βάλει βούτυρο στο ψωμί του Νικολάκη της! -- ότι εγώ είχα δεσμό τον τελευταίο καιρό μ’ ένα Ρώσο. Δεν χωράει κουβέντα πως μου κουβαληθήκανε κι απάνω…».

kataskopos.6.2.1

 

 

 

 

 

 

 

 

Η Λιλή ανέβασε ακόμα περισσότερο τους τόνους.

«Εφιάλτης σου λέω! Η Ε.Υ.Π. παρακολουθεί μέρα-νύχτα τα κινητά, τα σταθερά και τα πήγαινε-έλα ολονών μας εδώ μέσα. Πάει, τον έχω χάσει για πάντα το Σεργκέι μου…». Τη λυπήθηκα να σου πω την αλήθεια μου,

«Έλα βρε φιλενάδα μην κάνεις έτσι! Σημασία έχει πως για όσον καιρό μείνατε μαζί, εσύ πέρασες καλά. Τι θέλουμε τώρα κι εμείς στην ηλικία μας, να μας πέσει μήπως στην ποδιά μας ο ουρανός με τ’ άστρα;»

Πνιγόταν στους λυγμούς, και μ’ έκλεισε βιαστικά. Με το δίκιο της από μια μεριά, αν κάτσεις και το καλοσκεφτείς πως δεν ήτανε και λίγο το χουνέρι που ‘παθε. Έναν άντρα αγάπησε κι αυτή, και να της βγει… κατάσκοπος; Γιατί σίγουρα αυτός την είχε στήσει τη φάμπρικα, μήπως υπήρχε κι άλλος;

Τώρα εμένα που είμαι «γάτα» όπως ξέρεις σε κάτι τέτοια, μέχρι που μου περνάει απ’ το μυαλό πως κι η πρώτη τους συνάντηση τότε στο ταξίδι της Ρωσίας κι ο «έρωτας» με την πρώτη ματιά, δεν ήταν καθόλου τυχαία: Οι Ρώσοι ήξεραν σε ποια γυναικεία καρδιά τον στέλνανε ν’ απλώσει τα δίχτυα του. Κι ο Σεργκέι ο Πορθητής εισέβαλε ακριβώς στο κέντρο των καυτών διαπραγματεύσεων, και μάλιστα, με τον πιο ζαχαρένιο τρόπο! Να μην της είχε περάσει και της Λιλής αυτό το σενάριο απ’ το μυαλό; Μπα, ποτέ μου δεν την είχα και για τόσο ξύπνια, πια. Κι έπειτα να ξέρεις, ο γεροντο-έρωτας πάνω απ’ τα πενήντα είναι τυφλός χρυσή μου…

kataskopos.6.2

«Έλα αύριο τ’ απόγευμα απ’ το σπίτι, για καφέ. Ο Αντώνης θα λείπει μέχρι αργά, και θα τα πούμε με την ησυχία μας», ήταν η τελευταία μου κουβέντα.

Και πράγματι, ήρθε. Με τα μαλλιά μαζεμένα ψηλά σ’ έναν κότσο πολύ σεμνό, μπλούζα φραχτή ως απάνω, και μαύρα γυαλιά ηλίου για να κρύβει τα μάτια της που ‘ταν πρησμένα απ’ το κλάμα. Μα η βιονική Λιλή ήταν αυτή; Ούτε στην κηδεία του μακαρίτη «του μπαμπά» της δεν την είχα ξαναδεί έτσι!

«Μα, καλά βρε Λιλήκα, για πες μου – εντελώς μεταξύ μας τώρα! – πώς και το μυρίστηκε από μακριά ο Σεργκέι ότι ξεσκεπάστηκε η κατασκοπία του; Και πώς τα κατάφερε να εξαφανιστεί την κατάλληλη στιγμή, πριν προλάβουν να τον τσακώσουν;»

Με κοίταξε λοξά με μάτια γεμάτα δυσπιστία. Θα μπορούσε άραγε να μ’ εμπιστευτεί; Αυτό φαίνεται πως μετρούσε εκείνην την ώρα…

(Συνεχίζεται την ερχόμενη Πέμπτη…)

"Κάθε αναδημοσίευση του παρόντος απαιτεί την άδεια της συγγραφέως" © Δώρα Νικολαΐδου, Μάρτιος 2014
Της ΔΩΡΑΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΟΥ
doranikolaidou1
 
Η Δώρα Νικολαΐδου είναι Ψυχολόγος - Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας & Συγγραφέας. Εδώ και μια δεκαετία ζει και εργάζεται στο Χαλάνδρι. Έχει γράψει το ιστορικό μυθιστόρημα "Μια Κυριακή με την Αλεξάνδρα" και αρθρογραφεί σε επιλεγμένα διαδικτυακά σάιτ.
 
www.doranikolaidou.gr
 
www.stigmiotipa-zois.blogspot.gr
 
Για να διαβάσετε τον "Κατάσκοπο που μ’ Αγάπησε Νο. 5", πατήστε εδώ.