Συνεχίζοντας σε αυτό τον ιστότοπο αποδέχεστε τη χρήση των cookies όπως αυτή περιγράφεται στην πολιτική των cookies.

Εκτύπωση

"Ο Κατάσκοπος που μ’ Αγάπησε Νο. 2" της Δώρας Νικολαΐδου

on .

kataskopos2.1

"Ο Κατάσκοπος που μ' Αγάπησε Νο. 2"

(Το διήγημα της Πέμπτης)

«Τέρας νεότητος η Λιλήκα, όπως θες το παίρνεις αυτό που σου λέω. Προσωπική μου άποψη, που εμένα όπως ξέρεις δεν μ’ αρέσει να κουτσομπολεύω, περισσότερο με τέρας παρά με νιάτο έμοιαζε.

Το καλοκαίρι πάλι που μας πέρασε, εκεί όπου είχαμε πάει μπουλούκι όλες μαζί για μπάνιο στον Αστέρα της Βουλιαγμένης, σκάει μύτη κι η Λιλή με παρεό λουλουδιστό, δεμένο ένα κόμπο πάνω απ’ τη διχάλα του στήθους. Κι όταν το βγάζει η δικιά σου, μένουμε όλες άφωνες να την κοιτάμε. Τopless έμεινε, σαν την παιδούλα την τρίχρονη. Και το… top της... τσίτα απ’ τη σιλικόνη, που να μην ξέρει τι θα πει βαρύτητα, ούτε φυσικά και στηθόδεσμος! Σοκ στο φιλοθεάμον κοινό… Εκείνη όμως ατάραχη παιδί μου, ούτε κι έδειξε να το πήρε είδηση. Μπήκε στη θάλασσα η δικιά σου, κολύμπησε και ύπτιο με τη ρόγα στα σύννεφα, κι έκανε και πως χόρευε ναζιάρικα μες στο νερό σάμπως να την τραβούσαν ταινία. Την κοίταζε, δεν την κοίταζε ο κόσμος; Αυτή το χαβά της, μπορεί και να το έπαιρνε κιόλας πως τη θαύμαζαν: Με το… top να χορεύει σαν τον παλμογράφο και με πρόσωπο – «μούμια», έβγαινε μέσα απ’ τα νερά του Αστέρα σηκώνοντας φουσκωτά κυματάκια με τις γάμπες της. Όχι παιδί μου η Ούρσουλα Άντρες που ήξερες πάλαι ποτέ στον James Bond, αλλά η δικιά μας «η Λιλήκα, η μεταλλαγμένη…!».

Έρχεται και κάθεται μετά κάτω απ’ την ομπρέλα, πασαλείβεται με τα λάδια και με τα ξύδια της, βάζει και το μαύρο γυαλί Dolce Gabana, μας κοιτάζει με φανερή επιείκεια -« Οι φτωχές…!»-  και μας ξεφουρνίζει το επικό:

«Δε λέω, εγώ σ’ ένα πράγμα είμαι πιο τυχερή από σας βρε κορίτσια: Πάντα μου, είχα καλό δέρμα. Δεν το στραπατσάρισα βέβαια κιόλας μ’ εγκυμοσύνες και με τα παρόμοια, και να τώρα που διατηρείται όπως ήταν στα δεκαοχτώ μου!».

Άλλες τα πήραν στο κρανίο, άλλες γελούσαν πίσω απ’ την πλάτη της, κι άλλες κρατιόντουσαν να μη βάλουν τα κλάματα. Μα σε ποιόν τα πουλούσε τώρα αυτά; Μάλλον στον εαυτό της τα ‘λεγε για να παρηγοριέται, θα σου πω εγώ που δεν τη ζηλεύω, αν θες τελικά ν’ ακούσεις τη γνώμη μου.

Τελικά, με τούτα και με κείνα, άλλο θέμα συζήτησης στο « Αθηναϊκόν» όταν η Λιλή απουσίαζε δεν υπήρχε, παρά… η ίδια η Λιλή. Άλλες κάνανε πως τη λυπόντουσαν, άλλες το παραδεχόντουσαν ανοιχτά πως τη ζηλεύανε που είχε την οικονομική άνεση και κάνει oλ’ αυτά τα beauté, κι άλλες πάλι σκανδαλιζόντουσαν με τα ροζ υπονοούμενα που άφηνε αυτή η… «Ολική Επαναφορά».

«Ποιος ξέρει με πόσους μαζί θα νταλαβερίζεται. Δεν ντρέπεται στην ηλικία μας, να κάνει τέτοια ρεζιλίκια…!» Μου ψιθύρισε κάποια φορά στ’ αυτί μια κοινή μας φίλη η Ελένη, καθηγήτρια Θρησκευτικών στο επάγγελμα, και το δεξί της μάτι βγήκε έξω απ’ την κόχη του.

Όχι βέβαια και που θα ‘χε καθίσει να περιμένει κι η Λιλή τον άγγελο με τον κρίνο τόσα χρόνια, σίγουρα κάτι θα είχε on the side, που λένε. Όμως φαίνεται πως μέχρι τώρα δεν το είχε πάρει στα σοβαρά πως κοντοζύγωνε κι αυτή τα εξήντα, για να ζητήσει κάπου ν’ αράξει. Αλλά να τώρα, που της χτυπήσανε κι εκεινής τα καμπανάκια, να που μας ξεχύθηκε πανικόβλητη για να ζήσει το μεγάλο amore, εκείνο που ονειρευόταν από τα δεκαεννιά. Για ό,σο ακόμα θα πιάνει η μπογιά της, φυσικά… Γι’ αυτό κι οι πλαστικές οι μύτες και τα topless, γι’ αυτό κι οι «σιδερωτικές». Το πράγμα φωνάζει από μόνο του σου λέω εγώ, που καθόλου δεν ζηλεύω, και στο τονίζω…

kataskopos2.2

Και μπαίνουμε τώρα που λες στο ψητό: Το Σεπτέμβρη που μας πέρασε λοιπόν, μετά τις καλοκαιρινές διακοπές, λαμβάνουμε όλες από κείνην ένα τηλεφώνημα, μα τι τηλεφώνημα! Με φωνή τόσο πολύ excitée που έτρεμε λιγάκι, η βιονική μας συμμαθήτρια μάς προσκαλούσε δια τέιον στο σπίτι της στην Κυψέλη όπου μας επιφύλασσε, λέει, και μια… έκπληξη!».

Έκπληξη;;;

Αίσθησις στο τηλεφωνικό ακροατήριο! Εννοείται, πως μέχρι να ‘ρθει η καθορισμένη μέρα του soiree, όλες μας είχε τσακίσει η περιέργεια. Ανάψαν φωτιές τ’ ασύρματα και τα κινητά της παρέας: Μα δεν είχε συμβεί ποτέ πιο πριν στα χρονικά να μας προσκαλέσει η Λιλή στο σπίτι της, ούτε ακόμα και τότε που κατοικοέδρευε στη βίλλα της Εκάλης ως κυρία μεγαλεμπόρου. Ποιά επρόκειτο να ‘ταν δηλαδή η τωρινή attraction; Πλαστική δεν μπορούσε να είναι είπαμε, γιατί αυτές δεν μας τις απεκάλυπτε.

(Η συνέχεια του Κατασκόπου που... την Αγάπησε, next Thursday, την ίδια ώρα)

"Κάθε αναδημοσίευση του παρόντος απαιτεί την άδεια της συγγραφέως" © Δώρα Νικολαΐδου, Μάρτιος 2014

Της ΔΩΡΑΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΟΥ

doranikolaidou1

 

 

 

 

 

 

Η Δώρα Νικολαΐδου είναι Ψυχολόγος - Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας & Συγγραφέας. Εδώ και μια δεκαετία ζει και εργάζεται στο Χαλάνδρι. Έχει γράψει το ιστορικό μυθιστόρημα "Μια Κυριακή με την Αλεξάνδρα" και αρθρογραφεί σε επιλεγμένα διαδικτυακά σάιτ.

www.doranikolaidou.gr

www.stigmiotipa-zois.blogspot.gr

Για να διαβάσετε τον "Κατάσκοπο που μ’ Αγάπησε Νο. 1" , πατήστε εδώ.