Συνεχίζοντας σε αυτό τον ιστότοπο αποδέχεστε τη χρήση των cookies όπως αυτή περιγράφεται στην πολιτική των cookies.

Εκτύπωση

"Ο μονόλογος της μάνας" της Χρυσούλας Λουλοπούλου

on .

gustav klimt

"Ο μονόλογος της μάνας"

Παιδιά μου, ταπεινά γίνομαι ένα με το χώμα, μπαίνω μέσα σ’ αυτό αν χρειαστεί, θάβω τις προσωπικές μου ανάγκες ώσπου να νοιώσω ότι πατάτε στα πόδια σας. Από τα δάκρυά μου βγάζω το αλάτι και τα κάνω θάλασσα γλυκιά για ν’ αρμενίσετε τα όνειρά σας. Μουλιάστε στη θάλασσα αυτή χωρίς να φοβάστε ότι θα σας καταπιεί κι ευθυγραμμίστε τα κορμιά σας κάτω από τον ήλιο της αγάπης μου.

Θα γίνω βούτυρο ν’ αλείψετε στο ψωμί που θα σας θρέψει, θα γίνω μελωδία που θα σας νανουρίσει ως τη λήθη του πόνου, θα γίνω αύρα να δροσίσω τα πνευμόνια σας, θα γίνω άρωμα φρεσκοβρεγμένης γης για να με ρουφήξετε κλείνοντας ηδονικά τα μάτια, θα γίνω εφαλτήριο για να καμαρώσω από την πιο ωραία οπτική γωνία την πορεία σας προς την ολοκλήρωση. Εγώ με τη ματιά μου θα σπρώξω την εκτίναξή σας προς την αναζήτηση της ουσίας της ζωής.

Θα γίνω σκόνη που αδιαμαρτύρητα θα διαλυθεί στο ορμητικό σας πέρασμα προς το όνειρο, θα σκύψω με σεβασμό το κεφάλι -σαν ντροπαλή μαργαρίτα- στις ανησυχίες σας, θα γίνω βιβλίο παλιό που πρόθυμα θα εκθέσει στο φως τις ευαίσθητες, πολυκαιρισμένες σελίδες του για να λύσει τις απορίες σας. Θα γίνω κούνια που θα λικνίσει τρυφερά τα κορμιά σας και θα χορτάσει με το γέλιο σας, καθώς θα τινάζεστε ανέμελα όλο και πιο κοντά στη χαρά. Θα γίνω ομφάλιος λώρος που θα σας δέσει και πάλι με την ελπίδα. Θα γίνω χρώμα στην παλέτα σας για να μπογιατίσετε τ’ όνειρό σας. Θα γίνω αμόνι στο εργαστήρι σας που πάνω του θα σμιλέψετε τα «θέλω» σας. Θα γίνω αργαλειός για να υφάνετε τις νότες που θα ντύσουν με μελωδίες τον πρώτο σας έρωτα. Θα γίνω κατάρτι για τα πανιά σας καθώς θα βάζετε πλώρη για τις θάλασσες του μέλλοντός σας. Θα γίνω το «αμήν» στις προσευχές σας.

Σας ευχαριστώ, γιατί τη στιγμή που βγήκατε από μέσα μου, με τραβήξατε κι εμένα -την κοινή θνητή- από τη μήτρα του πουθενά, ένα βήμα προς την αθανασία! Θα μπορούσα να σας γεννήσω χίλιες φορές ακόμη, ν’ αφήσω το κορμί μου να σας φιλοξενήσει με τη μεγαλύτερη χαρά, να νοιώσω πως το αίμα που θα χυθεί από μέσα μου την ώρα της γέννησής σας είναι χοή στο βωμό της ζωής.

Η αγάπη σας είναι το πιο αγνό, όμορφο, άδολο κι ολοκληρωμένο συναίσθημα που ζέστανε την καρδιά μου, παιδιά μου! Ο φόβος μου μη χαθείτε σε σκοτεινές ατραπούς στην πορεία σας, γελά κοροϊδευτικά σε βάρος του φόβου μου για το θάνατο.

Είστε πάνω απ’ όλους κι απ’ όλα! Είστε για μένα ένας δρόμος χωρίς αρχή και τέλος, όπως είναι κάθε αγώνας. Καταργείτε τα όριά μου, μέσα σε μια προσφορά χωρίς όρια. Και το πιο ωραίο είναι πως δεν περιμένω τίποτε από σας! Ζαλίζομαι από αγάπη όταν σας κοιτώ! Είστε το κρασί που με μέθυσε! Τι άλλο να σας ζητήσω;…

Σας ευχαριστώ!!

(Απόσπασμα από το βιβλίο της Χρυσούλας Λουλοπούλου «Η Πρώτη Ευγενική Αλήθεια»)

loulopoulou

Η Χρυσούλα Λουλοπούλου γεννήθηκε το 1962 και μεγάλωσε στη Δράμα. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Μετά από τριακονταετή θητεία ως εκπαιδευτικός, σήμερα εργάζεται ως διοικητικός υπάλληλος στο Δημόσιο Τομέα. Ζει στην Κατερίνη.

Μυθιστορήματά της είναι: «Η Πρώτη Ευγενική Αλήθεια» (Εμπειρία Εκδοτική), «Ο ψίθυρος του Θεού στο αυτί μου» (Εκδόσεις Επέκταση), «Όσα ποτέ δεν είπαμε» (Εκδόσεις Ωκεανός -  συλλογική δουλειά της Χρύσας Λουλοπούλου και άλλων τριών συγγραφέων). Κυκλοφορούν δύο παιδικά παραμύθια της σε ηλεκτρονική μορφή από τις εκδόσεις Σαΐτα, «Η πριγκίπισσα που δεν έτρωγε μελιτζάνες» (και στα Αγγλικά "The princess who didn't eat eggplants") και «Το δέντρο της αληθινής ευχής». Γράφει ποίηση κι έχει βραβευτεί σε ποιητικούς διαγωνισμούς. Επίσης γράφει στίχους τραγουδιών κι ετοιμάζει προς έκδοση την πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο «Κόκκινος πίδακας».

e-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

 

* Πίνακας του Gustav Klimt - Mutter und Kind