Συνεχίζοντας σε αυτό τον ιστότοπο αποδέχεστε τη χρήση των cookies όπως αυτή περιγράφεται στην πολιτική των cookies.

 για Νewsletter    

Εκτύπωση

"Η αβάσταχτη ελαφρότητα των ανδρών Νο. 1"

on .

ava

"Η αβάσταχτη ελαφρότητα των ανδρών Νο. 1"

(Το διήγημα του Σαββάτου)

Ραντεβού στα τυφλά. Είχε δει κι είχε αποειδεί η επιστήθια φίλη μου η Άννα να μου βρει αντρική συντροφιά. Τριάντα οκτώ χρονών εγώ, έξι χρόνια χωρισμένη, με μια κόρη εφτά χρονών στην πλάτη μου για να τη μεγαλώσω μόνη – την ίδια στιγμή πατέρας και μάνα – πού να μου μείνει μυαλό κι αντοχή για να συνάψω ερωτικούς δεσμούς;

«Ζητούν κι οι δεσμοί τα σέα τους και τα μέα τους», έλεγα. «Δεν μπορώ ν’ ανταποκριθώ ακόμα σε τέτοιες δεσμεύσεις».

«Αράχνες έπιασες καημένη! Έχει να σ’ ακουμπήσει αρσενικό απ’ την επανάσταση του ‘21!», μου έβαζε πόστα η φιλενάδα μου. «Βάλε τουλάχιστον μπροστά να κάνεις καμιά γνωριμία, και… τρώγοντας θα σου ‘ρθει η όρεξη!».

Εγώ στην αρχή, ανένδοτη. Είχα χορτάσει πια βλέποντας σουλούπια και σουλούπια, ων ουκ έστι αριθμός: Πενηντάρηδες κουρασμένους play-boy κι ανέραστους πληροφορικάριους. Σαραντάρηδες (και κάτι) άρτι χωρισμένους, να ψάχνουν αγωνιωδώς επιβεβαίωση μοστράροντας δίπλα τους οξυζεναρισμένες «γλάστρες». Βλέποντας κι ευειδείς αρσενικούς, αλλά ανακαλύπτοντας στην πορεία ότι είναι πιστοί εραστές του… ανδρικού φύλου. Καμαρώνοντας ματσωμένους παππούδες να ψάχνουν παιδούλες προς «σεξουαλική υιοθεσία». Από την άλλη, όσοι κάπως θα «στεκόντουσαν» για σύντροφοι, ήταν «κατειλημμένοι». Και για μένα, το να γίνω η τρίτη σε ερωτικό τριγωνάκι δεν ήταν η καλύτερή μου. Άντρα  ήθελα, που να με γεμίσει ως γυναίκα. Όχι… μουσικό διάλειμμα!

«Ειρήνη κάτσε στ’ αυγά σου προς το παρόν», παρηγορούσα τον εαυτό μου. «Θα μεγαλώσει κι η μικρή, πού θα πάει, και θα ‘χεις περισσότερο χρόνο για τον εαυτό σου. Τότε θα δεις τι θα κάνεις και με τα ερωτικά…»

«Κακώς!» Εξακολουθούσε να επιμένει η φίλη μου η Άννα. «Δεν είναι έτσι όπως τα λες, είναι που δεν τα έχεις ψάξει καλά».

Και σκάει μύτη η καλή σου ένα απόγευμα απ’ το σπίτι μου με μια εφημερίδα, τσακισμένη στην άκρη στη στήλη «Σχέσεις». Αποπληξία έπαθα. Μα θα μπλέκουμε τώρα με ροζ γνωριμίες; Θα κάνουμε δηλαδή τώρα κι εμείς αυτά που κοροϊδεύουμε;

«Άννα», της λέω, «ούτε να το συζητάς! Εγώ δεν ψάχνω άντρα από δω μέσα. Όλο «κουλούς» κρύβουν αυτά ή συνοδούς πολυτελείας».

«Κάτσε βρε πουλάκι μου», να επιμένει εκείνη. «Μην είσαι προπέτης!  Νομίζεις πως δεν υπάρχουν τριγύρω και μια χαρά άντρες που είναι απομονωμένοι κοινωνικά σαν κι εσένα, αλλά ντρέπονται να βγουν στη γύρα;» Αυτό μ’ έκανε ομολογουμένως να κοντοσταθώ. Όσο και να’ ναι, ακουγόταν λογικό το επιχείρημα…

«Ας πάει στα κομμάτια», της είπα στο τέλος, «διάβαζε λοιπόν να δούμε τι θα δούμε…»

Καταλήξαμε σε μια αγγελία που φαινόταν σοβαρή και μετρημένη:

«Κύριος, 48 ετών, σε πολύ καλή φυσική κατάσταση και με άψογους τρόπους, αναζητεί Ελληνίδα κυρία (αυτό απέκλειε τις αλλοδαπές προικοθήρες) ευπαρουσίαστη και όχι πάνω από 36 ετών, για σοβαρή σχέση. Κινητό και τα λοιπά, και τα λοιπά».

Η Άννα μου έριξε μάλιστα και την ιδέα να μην τον πάρω από το κινητό το δικό μου. «Μην και δε σ’ αρέσει, κι αυτός μετά σου γίνει τσιμπούρι...». Αυτό με ανακούφισε. Ένα ραντεβού στα τυφλά θα ήταν, όχι σαμαροσκούτι. 

(Συνεχίζεται, το άλλο Σάββατο με το καλό…)

                   "Κάθε αναδημοσίευση του παρόντος απαιτεί την άδεια της συγγραφέως" © Δώρα Νικολαΐδου, Ιανουάριος 2014

Της ΔΩΡΑΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΟΥ

doranikolaidou1

Η Δώρα Νικολαΐδου είναι Ψυχολόγος - Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας & Συγγραφέας. Εδώ και μια δεκαετία ζει και εργάζεται στο Χαλάνδρι. Έχει γράψει το ιστορικό μυθιστόρημα "Μια Κυριακή με την Αλεξάνδρα" και αρθρογραφεί σε επιλεγμένα διαδικτυακά σάιτ.

www.doranikolaidou.gr

www.stigmiotipa-zois.blogspot.gr